درختانی که دست تکان می دهند برایت

می کارند در لحظه ای

آرزویی دوردست

 

بدنی را

سرخ و   رگ به رگ

یادگار گذاشته اند

 

درد که می گیرد در درون

همگان مضطرب می چرخند

با موها یی هزارگره

در انبوه سؤال

 

و تو تنها چشم می خواستی

      تنها  نگاه

و شمشیرِ درختی را که در کودکی چشمت را بریده بود

و تو

                    درخت می خواستی

                    بریده      تخت  شده

                              برای اتاق خواب.

                                                     ۲ بهمن ۱۳۸۵