یلدا با پنج خاطره
۱
شعرهایم ناتمام مانده اند
مادرم به امید بازگشت من
هر شب تمام پنجره ها را باز می گذارد
پدرم هر شب تب می کند
صبح ها قبل از طلوع
وقتی که مادرم پنجره ها را می بندد
هنوز بستر من سرد است
و پدرم هرگز نمی فهمد که این سرمای نیمه شب از کجا آمده است.
به سال ۱۳۷۸
۲
و دلتنگی من مجالی برای بروز نمی یابد
پرنده ای نارنج رنگ
در حسی خاکستری
و آبی
در حضور ابر
سخنی گزاف
و قطرات نمک اندود در پشت گلوی شیشه ای
نبودنت در اوج سرما:
شکوفه ای یخ بسته
در خرابه ها
با تنی صاف و سپید
به دنبال تویی که نیستی.
به سال ۷۸ ۱۳
۳
و تو جوانی کسی هستی در گذشته ی من
راه که می روی
کوچه ها به حرکت در می آیند
در شوق قدم هایت
باد بوسه ربای لب هایت
و آسمان در انتظار طوفان
تا بر هم زند نظم خواب آلوده ی چشم هایت را
و من از وسوسه ی دیدارت
به جای دست
دو بال ساخته بر بازو
بالای سرت در پرواز.
به سال ۱۳۷۸
۴
اینجا همه هستند
مادری که در درون خود ما را آغاز کرد
برادری که آغوش گشود
نهالی نورسته در دل خاک را
اینجا همه چیز مهیاست
پذیرای دیدار ما
اینجا
صدای مرا می شنوی... می شنوی ...
... قطع شده ...
به سال ۱۳۷۸
۵
این است آخرین کلمه ی من
هر شب
قبل از خواب
در بستر تو
"در اتاق من
هر شب
قبل از خواب
کلمه به آخر نمی رسد."
به سال ۱۳۸۴
برای استفاده از مطالب وبلاگ خواهش می کنم که حتما از طریق پست الکترنیک و... با من تماس بگیرید.ممنونم...