"ابراز هم دردی شاعران و نویسندگان ایران با مردم"

نبودم. انگار سالهاست!

حالا با شعری که از لایِ دفتر ِ سال هشتاد و دو پیدا کردم باز گرگ صابونی رو آغاز می کنم.  برای خودم این شعر بازنگری یک احساسه و مقایسه اش با حس و حال امروزم. و در فرمش ، روندی که برای من با این کار به انتها رسید واز درون ِ خودش دوباره آغاز شد.

کنار ِ یک مادر

          مادر می شوم

بچّه ی مادر را       به دستِ من می سپارند

دست اش را می کشم

 تا وسط ِ آب

بچّه ی مادر   از آب می ترسد

                            حالا دیگر نمی ترسد!

                           آب از  بچّه ی مادر   می ترسد!

دست ام را می کشد

تا وسط ِ آب

کنار ِ بچّه ی مادر             مادر می میرد

آب       دست اش را می گیرد

جسد اش   را   به کنار می کشد.

                                                       15\3\1382

روزنامه سرمايه - ماه را از صورتت بردار

بر آسمان ِ صورت

دستت را

کشیده اند

تا پیشانی

مدام می خراشی پوست را

                                           موهایت

                                            ابروانت

                                           همگی ریخته اند

صبح

در آینه امّا

به ثانیه ای وصل است          دیدن

خون ِ دیوار

یا   خون ِ صورت

                            چه فرق دارد

                            وقتی که آینه

                            شمشیر

                            میان دو ابرو نهاده .

                                                                                 ۳آبان۱۳۸۶

یک شعر ِ تازه

و یک شعر ِ نه چندان تازه در کتاب شعر

اولین قطار را سوار شو

خورشید پشت برگ های پاییزی می لغزد

و همه چیز در انتظار توست

باران خواهد بارید

و دل من

                  تگرگ می خواهد

                  برف می خواهد

از قطار که پیاده می شوی

                                مواظب باش روی یخ ها سُر نخوری

                                و من بخار منجمد شده ی صدایم را

                                 برای گونه های تو می فرستم

" این           اولین          قطار       است."

                                                                                   ۱۳۷۹/۱۰/۵

 و اگر نشد : 

مسیری که از اینجا یا شاید از اینجا آغاز شد و...

ادامه ی مسیر به جایی می رسه که ساعت ها شاید حبس بشی توش ... 

"جایی" به لابیرنتی ختم می شه.

شماره های من 1،2،3و     4...5،6

هر صفحه رازی در خودش داره. 4  رو باید تکون داد با دست ، با انگشت!!!

مسیری دیگری هم هست از اینجا تا ... و در پایان به >>>>>>>>" ..."