در گرگ صابونی، هربار یک شعر، دوبار خوانده می‌شه و دو قطعه‌ی موسیقی، این دوباره‌خوانی شعر رو همراهی می‌کنه. دلیل؟ شاید بشه داستان و یا هر نوشته‌ی دیگر رو با یک بار خوانش رها کرد. اما همه‌ی ما اگر نه بعد از بار اول، بعد از مدتی فاصله دوباره برگ‌های یک کتاب شعر رو ورق می‌زنیم و دوباره شعری رو که به روزها و سال‌های گذشته تعلق داشته، بازخوانی می‌کنیم.

دو قطعه موسیقی

برای فاصله‌ی بین لحظه‌ها که در کنار هم می‌شه همون سال

و دوبار خوانش

برای ورق‌زدن و دوباره خواندن

برنامه ی گرگ صابونی / قسمت دوم

از اینجا   دریافت کنید.

برنامه ی گرگ صابونی / قسمت اول

از اینجا   دریافت کنید.

گرگ صابونی

قسمت دوم

با صدای بلــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــد در اینجا >>> گوش کنید!

«گرگ صابونی/۱»

در گرگ صابونی، هربار یک شعر، دوبار خوانده می‌شه و دو قطعه‌ی موسیقی، این دوباره‌خوانی شعر رو همراهی می‌کنه. دلیل؟ شاید بشه داستان و یا هر نوشته‌ی دیگر رو با یک بار خوانش رها کرد. اما همه‌ی ما اگر نه بعد از بار اول، بعد از مدتی فاصله دوباره برگ‌های یک کتاب شعر رو ورق می‌زنیم و دوباره شعری رو که به روزها و سال‌های گذشته تعلق داشته، بازخوانی می‌کنیم.

دو قطعه موسیقی

برای فاصله‌ی بین لحظه‌ها که در کنار هم می‌شه همون سال

و دوبار خوانش

برای ورق‌زدن و دوباره خواندن

سلام

مریم پالیزبان / جمعه ها / 5 عصر / رادیو کوچه

اما شاید:

http://maryampalizban.blogspot.com

                 "ابراز هم دردی شاعران و نویسندگان ایران با مردم"

نبودم. انگار سالهاست!

حالا با شعری که از لایِ دفتر ِ سال هشتاد و دو پیدا کردم باز گرگ صابونی رو آغاز می کنم.  برای خودم این شعر بازنگری یک احساسه و مقایسه اش با حس و حال امروزم. و در فرمش ، روندی که برای من با این کار به انتها رسید واز درون ِ خودش دوباره آغاز شد.

کنار ِ یک مادر

          مادر می شوم

بچّه ی مادر را       به دستِ من می سپارند

دست اش را می کشم

 تا وسط ِ آب

بچّه ی مادر   از آب می ترسد

                            حالا دیگر نمی ترسد!

                           آب از  بچّه ی مادر   می ترسد!

دست ام را می کشد

تا وسط ِ آب

کنار ِ بچّه ی مادر             مادر می میرد

آب       دست اش را می گیرد

جسد اش   را   به کنار می کشد.

                                                       15\3\1382

روزنامه سرمايه - ماه را از صورتت بردار

بر آسمان ِ صورت

دستت را

کشیده اند

تا پیشانی

مدام می خراشی پوست را

                                           موهایت

                                            ابروانت

                                           همگی ریخته اند

صبح

در آینه امّا

به ثانیه ای وصل است          دیدن

خون ِ دیوار

یا   خون ِ صورت

                            چه فرق دارد

                            وقتی که آینه

                            شمشیر

                            میان دو ابرو نهاده .

                                                                                 ۳آبان۱۳۸۶

یک شعر ِ تازه

و یک شعر ِ نه چندان تازه در کتاب شعر

اولین قطار را سوار شو

خورشید پشت برگ های پاییزی می لغزد

و همه چیز در انتظار توست

باران خواهد بارید

و دل من

                  تگرگ می خواهد

                  برف می خواهد

از قطار که پیاده می شوی

                                مواظب باش روی یخ ها سُر نخوری

                                و من بخار منجمد شده ی صدایم را

                                 برای گونه های تو می فرستم

" این           اولین          قطار       است."

                                                                                   ۱۳۷۹/۱۰/۵

 و اگر نشد : 

مسیری که از اینجا یا شاید از اینجا آغاز شد و...

ادامه ی مسیر به جایی می رسه که ساعت ها شاید حبس بشی توش ... 

"جایی" به لابیرنتی ختم می شه.

شماره های من 1،2،3و     4...5،6

هر صفحه رازی در خودش داره. 4  رو باید تکون داد با دست ، با انگشت!!!

مسیری دیگری هم هست از اینجا تا ... و در پایان به >>>>>>>>" ..."

انتخاب من:

Spitting Venom, Fly Trapped In A Jar, March Into The Sea

و    Dashboard.

موسیقیٍ  ِ سر                    در روزهایی که می گذرد:

برای روزهای ِ پیش ِ رو

همیشه در جیب ِ پشتی

موسیقی نگه دار

ستون ِ فقرات را تکان بده

تا بالا

دندان ِ خالی شده، از لیسک ِ زبان به ستوه آمده!

موسیقی ِ روزانه بریز

در این سوراخ ِ  مستراح.

                                                       ۱۵ خرداد ۱۳۸۶

این آواز

از دهان و گلویی می آید

دهانی بازمانده!

هوای سوخته از پنجره ی جلویی تا انتهای خانه

دست می زند

بر تنِ مردگان

این آواز

در آغوش اش

دهانی بازمانده دارد

وهوایی نرسیده

                 جامانده!

باز است انگشتانِ این دست

بر پستان هایی ملتهب

شیره ی بهاری در راه مانده

می تراود

از خراشِ کوچکِ روی پستان ها

                                                "در خواب

                                                  دیدم مرگ ات را

                                                  خوابِ مرگ ات! "

                                                                                14 فروردین 1386